Hoe was jouw week?

De week van……….?

Na een week lang wachten en trainen was het dan eindelijk weer zaterdag.

Zaterdag is volgens mijn beste supporter namelijk de mooiste dag van de week. Mijn tas is ingepakt, de kicks zijn gepoetst en mijn supporter en ik zijn, volgens hem, klaar voor een overwinning.

Bij het ontbijt om half 8 krijg ik dan nog even de volgend tips; “goed doorschuiven, mijn tegenstander vanaf het begin vastzetten, knijpen naar rechts of links en vooral de diagonaal gebruiken??????????. 70 Uur werken in de week brengt toch best wat spanning bij zo’n man.

Op weg in de auto nog even de analyse van de laatst gespeelde wedstrijd doornemen, waarbij de stijgende lijn volgens hem duidelijk zichtbaar wordt (na de laatste 28 toch wel pijnlijke verliezen). In de kleedkamer bleek dat al mijn collega spelertjes er weer volop zin in hadden en ik begreep maar niet waar dat vandaan kwam. Nog even werden we goed wakker geschud en de strijd kon beginnen.

Als de geur van het gras me als een aroma tegemoet komt (zou mijn vader hebben kunnen zeggen) werd er afgetrapt tegen een tegenstander die volgens de film AllStars (waar mijn supporter ook groot fan van is) onder de categorie de Polderboys vallen.

Mijn supporter, die groot voorstander is van bijnamen omdat dat de tegenstander in de war brengt liet ons in de  volgende aanvallende opstelling starten. In de aanval Rob "the Mouse", Anthonio "'t Scheermes" en Revelino " de Dribbel" een de sterkste verdediging  met Thymen "Pluisje" en Michael "de Sleep" en ons 'Slot" Joepie. Natuurlijk stond Jasper "de Leeuw" weer in het doel en was ik “Sloompie” natuurlijk weer de wekelijks standaard wissel.

Toen ik laatst aan mijn opa vroeg waarom mijn vader toch zo opgaat in dat spelletje, zei hij me de volgende nu al legendarische woorden. "Het genie wijst de weg, het talent bewandelt hem. Jeugd is een voorschot. Ouderdom is de afrekening." Hij legde me uit dat mijn vader graag nog jong zou willen zijn en zijn nooit ontplooide talenten graag in mij terug zou zien. Ja, je zal er maar mee zitten?

Nou ik vindt voetbal best leuk maar kan toch niet wachten weer naar huis te gaan waar ik in alle vroegte mijn Engelse Playmobile schip, beladen met goud, klaar heb gezet om de aanval van de piraten af te wenden.

Zonder mijn afwezige vriendje George (“Skinie”)(zijn moeder had pas echt een drukke week gehad) werden we door “Polderboys” vanaf het begin, met goed aanvalspel, goed onder druk gezet. Direct met de rug tegen de muur zetten zei mijn trouwe supporter en de eerste doelpunten vlogen alweer snel binnen. Ik zag vanaf mijn vaste plekje naast het grote doel mijn trouwe supporter vele kilometers langs het veld maken. Woorden gebruiken waarvan mamma altijd zegt dat ik mijn oren moet sluiten en arm bewegingen maken die mamma bij Fit for Nix nog niet eens doet. Met een ruststand die ver van de brilstand afweek werd de kleedkamer opgezocht, voor een glaasje siroop en de waarschuwende woorden dat we niet moesten denken er al te zijn. De tweede helft was nog maar net 18 minuten bezig of het onvermijdelijke gebeurde, “t Scheermes” sneed zich zelf en raakte geblesseerd. Er zat niks anders op, na 3 keer om zich heen te hebben gekeken of er nog ander mogelijkheden waren. Iemand schreeuwde nog vanaf de kant of hij van veld 2 Tim moest roepen, moest ik erin.

10.00 Uur onderweg naar huis vroeg mijn supporter zich maar 1 ding af, een “onverdiende” 18-1 nederlaag, waar lag het toch aan? Die Wissel?

Hoe was jou week …?